Çıkar beni, çıkar körlük ilinden Bunaldım fikirsiz hayattan artık Kâinat bir okul, idrak ve hayret Nakış, nakış, işlenmiştir her ayet Birazcık düşünce ve biraz gayret Aklı sahibine eder mutmain Yolar saçlarını iblis-i lâin Ey can, dinle ne der seherin sesi Hû …
Çıkar beni, çıkar körlük ilinden Bunaldım fikirsiz hayattan artık Kâinat bir okul, idrak ve hayret Nakış, nakış, işlenmiştir her ayet Birazcık düşünce ve biraz gayret Aklı sahibine eder mutmain Yolar saçlarını iblis-i lâin Ey can, dinle ne der seherin sesi Hû der cümle âlem salıp nefesi Eğer kırılmazsa nefsin hevesi Duyulmaz, her nesne münâdi olsa Kör olur idrakler, âlem nur dolsa Su süzülür, rüzgâr eser, od yakar Irmaklar meftunca bir yöne akar Gün gelir, coşkuyla bendini yıkar Sanki vuslat için düşer telaşa Vurarak başını hep taştan taşa Sevgi, meyil, ülfet, özlem duygusu Hayata tutunur, coşkun, hakir su Sonra merak, özlem, vuslat coşkusu Börtü, böcek, çiçek, ağaç ve kuşta Vahdetin izi var cümle oluşta Düşün bir, ikilik olsaydı eğer Biri kara eyler, biri ak eyler Her biri kendince bir karar söyler Âlemi fesâda düşmüş görürdün Yolcuyu yolundan şaşmış görürdün Cümle oluş işarettir Tevhid’e Hâlık’a, Bâri’ye, Rahmân, Vâhid’e Tutunup hatırla Bezm-i Âhid’e Rabbini bil, kendini bul, teslim ol Budur hikmet ile tutulacak yol Unutma ki, her ânın sanki tuzak Ecel nişanlındır, sanma ki uzak Sanki hayat buzul, nefes bir kızak Versen de düşersin, alamasan da Anlasan da mevttir, anlamasan da İşte böyle dostum âlem de Tevhid Ruh, akıl ve gönül eylerse Âhid Yazılırsın Hak katında Muvahhid İllallah’ı nakş eder isen dile Yüzün ak varırsın o son menzile Yeter ki, fıtratla uyumlu yaşa Âlemi hikmetle eyle temâşâ Hiç bir şey inkara kalkışmaz hâşâ Her yerde Tevhid’e bularak bir yol Sen de hakikate erişenden ol Bir sayhadır o gün, cümle söz üstü Gökler parçalanır, dağlar yüz üstü Her kibirli o gün çöker diz üstü Eyvah geçmez akçe, pul’a dönmeden Tutun Hak ipine ferin sönmeden Bundandır k,i iyi düşün, iyi tart Unutma, boşluğu affetmez hayat Dünya bir araya toplansa heyhat Aciz kalır Zülcelâl’in önünde Kurtuluş şifresi, Tevhid yönünde İbrahim, sen sözü kendine söyle Meşgul olma, Hakk’a aykırı şeyle Her durumda, Rabe tevekkül eyle Ki; Rahm eylesin O yüce ilâh Son nefesin dahi desin illallâh Tefekkür, tefekkür, tut ellerimden Düşünce ufkumu bastı karanlık Çıkar beni, çıkar körlük ilinden Bunaldım fikirsiz hayattan artık
Yayımlanan yazılarda ileri sürülen görüşler yazarlarına aittir. Kaynak gösterilerek alıntı yapılabilir.